Damagımdaki Sıyrık

Damagımdaki sıyrık gibi hersey. Aslında dilinle kurcalamayı bıraksan gececegini bildigin gibi. Ama nedensizce ve sebebsizce bile bile yine aynı sıyrıgı kurcalamak kurcalamak ve kanatırcasına dillemek

Damagımdaki sıyrık gibi sen ve sana dair her sey. Her seferinde aslında bıraksam gececegini bildigim yaramın kapanacagını bildigim gibi. Ama yine dönüp dönüp kurcalamak seni ve senle gecen o günleri ve bir türlü kurtulamamk bu sıyrıktan. Sinsi acı bir sızıntı gibi beynimde dolasıyorsun ve magaramın en derinliklerinde yine sen orda öylesine umursamazca oturuyorsun. Bir kücük sıyrık kadar kücük ve önemsizsin aslında artık benim icin ama o sıyrık gibi her zaman seni dillemek ve kurcalamak sen ve sana dair her seyi.

Dünya kafesimin etrafında dönüyor fakat beni farketmiyor bile!

Acıkmak ile tencere arasındaki mesafe

İnsan acıkır demi.insan susar.insan bazen yorulur.bazen en rahatıdır bu dünyanın.bende acıkırım hem de genele vurduğunuzda pek fazla yer kaplamasada aklıma ve dilime geldiği sürelerde beni çıldırtan bir zaman dilimi olması yeteri kadar insafsızca zaten….yemek yemekde neymiş..bir tür insan hammallığı işte…önce acık, sonra otur mal gibi tıkın sonra bi süre daha geçsin tekrar acık tekrar ye…öffffffffff…ne manyak bişi bu ya…sanki sonu gelmeyen bi işkence gibi…kendimizi harap etmekten başka değil….

Ben sıradan bir kız potresinin sıradan bi yaratılışıyım.ama istemezmiydim hayallerimi süsleyecek yaratlışların etrafımda fır dönmesini…biz türk insanı yakınırız işte ” diziler aptallıktır ” diye.ama aslında oradaki gerçekliğin bizim sıradanlığımızı yok etmeesini önlemek için kaçtığımızı unutuveriyoruz.hepimiz hayaller kuruyoruz.hepimiz durmadan çalışıyoruz…ben mesela bomboş bi geleceği yaratacağımı zannederek mal gibi KPSS çalışıyorum.amacım ne: bi iş sahibi olmak.peki iş sahibi olunca ne olacak.olmasını ve hayallerini kurduğumuz şey işte bu değil mi…

Aslında demeye çalıştığım şey ordaki gerçeklik ile 1 saat başbaşa kaldıktan sonra , karnınızdan gelen sesleri işitip , eywah gene acıktım diye naralar atarken , gözünüzde canlanan mutfağa giden yolun ve içindeki karnımı doyuracak malzemelerin mesafesini hesaplamanın aslında ne kadar zor olduğunu söylemek.Az önceki gerçeklikte insanlar acıkmıyordu.acıksalar bile yemekleri önlerinde oluyor…hatta sizin hiç görmediğiniz yemeklerdi bunların çoğu…sadece oturup yemek yemek ve sadece etrafa boş boş bakmak kalıyor geriye.sen ise kalkacan mutfağa gidecen en kötü ihtimalle bir yumurta kıracan yağı, tuzu derken geçti zaman geçti ömür.offffff…halbuki içerde ki devam eden bir dünyada, yaşanan yasak bir ilişkiden bir gayrı meşru çocuk peydahlandı bile.bir aile olma yolunda ilk adımı attılar bile.tam sen bunlara, vay anasını derken ,elinle yaptığın yumurta lokmasını ağzına götürürken bulursun işte böle.sonra mal gibi düşünmelere devam …ne oalcak benim sonum.ne olacak benim geleceğim….

Bir de bana depresif derler.yoksa gerçekten depresif olmanın eşiğindemiyim. yoksa oldum mu…hadi neyse ironiklik bir yere kadar…ya sonsuza kadar sürerse bu iş..ya sonsuza kadar böyle aptal gibi “neden” diye gezersem….hakkatten çıldıracam yaa…iyi ki varsın “ben”.sen olmasan ben yapardım.kime anlatırdım bunca sıkıntımı…..

Tunelden Hayata Cıkan Yol

Yine her sabah ki her sey kendini aynı zamanda aynı şekilde tekrarladı. Bağıra bağıra çalan ceptelefonum alarmı ile zorla uyanıp acı bir kahve sigaramı içtikten sonra gözlerimin altına çektigim siyah farım ve en sevdiğim siyah T-shirt’umu ve jeanımı giydikten sonra sonu bilinmezlik olan gelceğime umut bağladığım KPSS kursuma gitmeye yola koyuldum

Yalnız uyanıp kalktığın yatağından kendini kalabalığa şehrin çilesine gürültüsüne atmak bu kadar kalabalık arasında küçük bir nokta olmak ve kalabalık içinde kaybolmak. Sadece sistemin bu lanetolası hayatın ışleyen küçük çarklarından biriyim ve kimse tarafından farkedilmeyen yalnız bir ben

Bu yolda en sevdiğim kısım ise ana caddeye çıkan tünel. Her bu tünelde yol aldığımda tünelin bana verdiği o soğuk yalnız ve karamsar havanın bende yarattığı ölümün gerçek yüzü. Daha sonra bu karanlık bitiyor ve yeniden ışığa hayata çıkan yol.Kalabalıkta şehrin karmasından uzak ölume yaklaştığım bu tünelde orda iste kendimi bulduğum noktada o soğukluğu yüzüme çarpan hava akımını hissetmek. Ve tüm yalnızlıklarım aşklarım kırgınlıklarım sevinçlerim hüzünlerim benle beraber bu tünelde her gün yeniden canlanıyor ve tünelin sonunda yeniden güneşle beraber yok oluyorlar.Tünelin sonunda aslında gücüm yok yola devam etmeye.Çünkü elimden tutacak biri de yok buna inancım da. Sadece zorunluluktan beynimin ayaklarıma hukmetsi .

Kaybolmak istiyorum sende kaybolmak istiyorum bu tünelde tüm karanlıklarım ve yalnızlığım ile………………………………

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!